Technica

© Dick Jacobs; digitale bewerking 25-06-2017 Mark van Loon/Stichting Noviomagus.nl

Herinneringen aan 'Technica'

door Dick Jacobs


Mijn vader, L.J.W. Jacobs (1912 - 1997), was een verwoed radio-hobbyist. Hij was bevriend met G. van der Pol, eigenaar van elektronicazaak 'Technica' die sinds de oprichting in 1940 in een kleine winkel aan de Lange Koningstraat 38A was gevestigd.
Het was dus niet verwonderlijk dat mijn vader Van der Pol af en toe in zijn -vooral zaterdagsmiddags drukke- zaak bijstond.


Zó zag een radio er destijds van binnen uit

Het zal rond 1950 zijn geweest, toen ook mij werd gevraagd om op drukke zaterdagen in de zaak te komen helpen.
Mijn eerste werk bestond uit het ontwarren van draadspoelen, het opname-medium van de zogenaamde wire-recorder, de voorganger van de latere bandrecorder. (Mijn eerste BASF-bandrecorderspoelen van de Badische Anilin- & Soda-Fabrik uit Leverkusen zag ik pas in 1952).


Een wire-recorder, oftewel draadrecorder

Achter de winkel was een ruimte, die 's zaterdags door veel fanatieke hobbyisten werd gebruikt voor het in elkaar zetten van (meestal) radio's.
De benodigde radiobuizen, weerstanden, spoelen e.d. werden dan vanuit de winkel mee naar achteren genomen en daar in radio's van het merk 'Zelfbouw' verwerkt.
Mijn speciale taak werd het om de meegenomen spullen te noteren, zodat na winkelsluiting kon worden afgerekend.
Soms ontstond er een probleem met de vervanging van een kapotte radiobuis. De pootjes aan de lampvoet van de nieuwe buis waren anders geplaatst dan die van de nieuwe en pasten dus niet in de lamphouder. Mijn vader zag dan soms kans om de voet van de kapotte lamp te verwijderen en te monteren in plaats van de voet van de nieuwe buis. Een bijzonder moeilijk karwei, dat enorm veel geduld eiste. Iedereen moest dan ook nadrukkelijk uit z'n buurt blijven. Begin er maar eens aan!


Radiobuizen waarvan de pootjes uiteraard in de lamphouder moesten passen

In het huis van Van der Pol, gelegen schuin tegenover de winkel, mocht ik later een grote kluit zogenaamde weerstandjes ontwarren.
Rondom de tafel waaraan ik werkte kroop een klein jongetje, Fritsje. De vaak heel kleine weerstandjes waren voor het jochie erg aantrekkelijk. Toen hij later de zaak van z'n vader overnam, kon hij zijn hart ophalen.
Mijn taak werd het om de kluwen te ontwarren, de soldeereindjes recht te buigen en de weerstanden op kleurcode te sorteren.


Weerstandjes met hun kleurcodes

Toen leerde ik ook het ezelsbruggetje voor het eenvoudigste deel van de codering die de Ohm-waarde op de weerstand aangaf:

Zij Bracht Rozen Op Gerrits Graf Bij Vies Grauw Weer.

Deze kreet stond destijds voor de op de weerstandjes aangegeven kleurcodering: Zwart = 0, Bruin = 1, Rood = 2, Oranje = 3, Geel = 4, Groen = 5, Blauw = 6, Violet = 7, Grijs = 8 en Wit = 9.
 
Na de verhuizing van 'Technica' naar de van Welderenstraat ben ik bij de zaak gestopt.
 
Uiteindelijk ben ik niet de elektrotechniek ingegaan omdat ik nogal a-technisch ben. Ik interesseerde me meer voor de artistieke kant van radio en televisie. (Zie: Herinneringen aan MINJON).
Ik heb later wel veel bandopnames gemaakt. Bij de aanschaf van mijn eerste bandrecorder wist ik zéker dat het een Grundig moest worden. Die had nl. een knop, die je van het apparaat kon halen. De recorder was dan door niemand  te bedienen, waardoor je de gemaakte opname beveiligde tegen interventie van anderen, zoals bijvoorbeeld mijn oudste zoon Tom. Hij wilde al vanaf zijn negende jaar de elektronica in.
In zijn middelbareschool-jaren heeft hij bij 'Technica', toen al zittend in de van Welderenstraat, soms wat materialen gekocht.
Op dit moment is hij een gewaardeerd en veelgevraagd elektronicus. Hij heeft dan ook gekeken of ik in dit stuk niet teveel onzin heb uitgekraamd.

Groeten uit St. Michielsgestel,
Dick Jacobs

terug naar Gastredactie-overzicht

Reactiepagina
Reactie 0:

Dick Jacobs, 25-06-2017: Herinneringen aan 'Technica'
Reactie 1:

Paul Rouw, 30-06-2017: Bij deze alom bekende zaak heb ik in 1949 mijn eerste spullen gekocht om een z.g. kristal ontvanger te bouwen, was een leuke hobby toendertijd.
Reactie 2:

Dick Jacobs, 30-06-2017: Rond die zelfde tijd heeft mijn vader een kristalontvanger voor mij gebouwd. Op mijn kamer gebruikte ik een aansluiting op dezelfde antenne die mijn ouders gebruikten. Ik vond het als puber best leuk dat ik mijn koptelefoon ook als microfoon kon gebruiken, waardoor ik iets tegen mijn ouders in de huiskamer (waar de radio stond) kon zeggen. Omgekeerd bestond die mogelijkheid niet.
Enkele jaren geleden was ik met mijn vrouw in Engeland in het gebouw, vanwaaruit telefoonverkeer met het vasteland -door middel van een kabel door de Noordzee- kon worden onderhouden.
In de aan het gebouw verbonden souvenirwinkel verkochten ze veel technische spullen. Ik kocht daar na BIJNA ZESTIG jaar weer een bouwpakket voor een kristalontvanger.
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de materialen lang zo mooi niet waren als destijds! Ik wordt lyrisch als ik denk aan dat in een koperen frame gevatte glazen buisje, met daarin een stukje kristal dat prachtig schitterde. Daar moest je met veel beleid een zilveren veertje tegenaan drukken om goed geluid te krijgen. Ik voel me ineens ontzettend oud.........
Reactie 3:

Willem van Doorn, 03-07-2017: Tijdens de bezetting in 1940/1944 moest je van de bezetter je radio inleveren. Wij hadden een telefunken met afstemoog. Die is niet ingeleverd, wel een veel oudere radio. Zo was grammofoonplaten beluisteren onmogelijk. Technica maakte voor ons een versterker, zo was er weer muziek in huis.
De mooie radio werd verborgen tussen het aanmaakhout van verwarmingsketel van de firma Haspels aan de Burchtstraat waar mijn vader en broer werkten. Helaas 22-2-1944 bommen op Nijmegen. Er zijn veel mensen van Haspels omgekomen, mijn vader en broer net niet.
De oude ingeleverde radio hebben we omstreeks november 1944 weer op kunnen halen in de Gorisstraat. In de kelder van de Brederostraat, ons thuis, konden we de radio beluisteren ondanks de Duitse stoorzender die er doorheen kwam.
Reactie 4:

Mario van Limburg, 11-07-2017: In de jaren 70 en 80 kwam ik er regelmatig, ondanks dat ik geen technische opleiding heb.
Eerst stond er een knorrige oude baas in de winkel, die specifiek de wetenschappelijke naam wilde weten van een artikel anders hielp hij niet.
De oudere vrouw in de winkel vrouw was altijd behulpzaam, maar wist niets van electronica. Die deed het standaard werk.
Frits zelf was de rust zelve, zocht naar oplossingen en was creatief. Het laatste wat ik hem recent hoorde vertellen was, "dat de deur dicht ging als het niet drukker werd". De winkel was toen, voor mij, zonder klanten en nog hetzelfde als in de jaren 70 ...

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: