Nieuwe pagina 1

© copyright Cees de Vos, Digitale bewerking; Henk Kersten/Stichting Noviomagus.nl

Dauwtrappen

Dauwtrappen op Hemelvaartsdag in de jaren ’40

In de tweede helft van de jaren ’40 op Hemelvaartsdag kreeg vader Vos borrelende lentekriebels vanuit zijn onderbuik om te gaan ‘dauwtrappen’ en wilde dit graag samen beleven met de oudste kinderen van zijn inmiddels aardig aangewassen kroost van een kind of tien. Dagen ervoor werden de kinderen voorbereid op de trip en werd er ‘vergaderd’ over de te kiezen route. De animo onder de kinderschare was niet om naar huis te schrijven wat vader noopte om zijn kroost te duiden dat het heel goed was voor lichaam, geest en bloedsomloop…! Door Vader’s enthousiasme raakten wij overtuigd en het klonk ook best spannend allemaal, wel werd er wat plagerig aan papa gevraagd of we dan met onze voeten moeten ‘trappelen’…? Omdat dauwtrappen in de vroege ochtendgloren gebeurde dienden we de avond ervoor vroeg ons nest op te zoeken ten behoeve van een goede nachtrust als basis voor de te maken lange voettocht na zonsopgang. 

* Uitsluitend op Hemelvaartsdag vindt het dauwtrappen plaats. Het is een eeuwen oude traditie. Mensen staan voor dag en dauw op om te wandelen in Moeder Natuur. Vooraf wordt blootsvoets bij ‘t ochtendkrieken na het opstaan dansend gezongen op het gras, vandaar ‘dauwtrappen’. Het dauw zou een genezende werking hebben. Het heeft verder niets met de Christelijke Hemelvaartsdag van doen. In Overijssel is het ook bekend als ‘Hemelvaren’. In het oosten van het land, o.a. in Hengelo en omstreken wordt nog wel aan deze traditie vastgehouden.

De dag vóór de grote wandeldag raakte papa voor zijn huis in gesprek met overbuur Arnoldussen van de Heideparkseweg. Op de vraag van de man aan vader wat hij morgen op zijn vrije Hemelvaartsdag ging doen antwoordde papa met de voor mij altijd in herinnering gebleven kreet: “Ik trek mergen mit mien jonge tuug op Wijchen op an..!”

Bij het krieken van de dag werden de jeugdige ochtendwandelaars gewekt door papa. Het was zaak om dit in alle stilte te doen om de jongere kinderen en de baby in het gezin niet wakker te maken. Mam nam de taak op zich om voor het proviand voor onderweg zorg te dragen middels de nodige botterhammekes met als beleg een snee peiperkoek en een speculaasje. Als extra-tje was er een ‘Belle Fleur appeltje’ voor de dorst. De start was ± 05.30 uur. Het hing van het weer af of er regenkleding mee moest. 

Met het commando van vader: “Rammelen maar..!”, startte wij onze tocht vanaf het begin van de Heideparkseweg, de laan met de nog steeds statige oude beukenbomen aan weerzijden van de weg uitkomend aan het eind bij de ‘Weg door het Jonkerbos’. Papa gaf het marstempo aan met zijn borst vooruit en z’n neus in de wind: ‘Kom jongens, we zetten de pas er goed in’, tegelijkertijd een puupke latend ..! De slingerende ‘Weg door Jonkerbos’ was in onze tijd zeer lommerrijk, links en rechts zag je enkel groen door zowel loof als naaldbomen. Is allemaal verdwenen tot mijn leedwezen. We hebben daar veel gestruind en de meeste van ons vast ook gevreeën. In de kersttijd hebben wij vosjes er menig kerstboompje gejat. (Eerder beschreven in mijn verhaal ‘Kerstviering in Nijmegen’) 

Ons volgend gedeelte van de reis was de Hatertseweg in Hatert, daar passeerde we het nonnenklooster waar Zuster Blandina, - een oudere zus van papa - zich godvruchtig voor eeuwig aan Den Heer had verbonden. Ze stierf jong in het klooster als ‘eerste’ van het zeer grote gezin van Opa C.N.de Vos en opoe de Vos/ J.W.B. de Wilde. Deze vroege zeer pijnlijke dood van zuster Blandina heb ik altijd bijzonder gevonden: ‘Je geeft je aan Den Heer en sterft als eerste van de zestien kinderen in het gezin…?’ 
Stof tot nadenken denk ik zo…. 

Een van ons vosjes begon langzamerhand moe te worden van de wandeling waarop papa deze aanspoorde met: “Komop lulletje rozenwater, het is nog maar een klein stukske lopen.” Via de Hatertsebrug ging het richting de Hatertse Vennen liggend in een bosrijke omgeving met rechts ervan de Vennen van Wijchen. Bij de Hatertse Vennen zochten we een plekje aan het water om te picknicken. De door ons mam in liefde klaar gemaakte boterhammen en het sappige Bellefleurtje smaakte zeer wel na de best lange wandeling. Om onze dorst te lessen hadden we twee flessen gazeuse limonade bij ons. De bedoeling was om ook de Wijchense Vennen aan te doen maar daar was geen animo meer voor. “Ik wil naar huus”, riep er een, ik heb pien in m’n buuk en ik moet poepen…!” Papa sommeerde de poeperd achter een struik te gaan zitten om te drieten en gaf te kennen: “Wij blieven wel veur je op de uutkiek staan..!” Na nog wat nagenietend van de prachtige omgeving vonden we het welletjes en brak de tijd aan om huiswaarts te keren, daarvoor was nog en lange weg te gaan. 

De terugweg verliep langs het Maas-Waalkanaal en verder via het eens zo landelijke Pieperslaantje waar de leeuwerik zong, het wuivende koren groeide en je korenbloemenblauw kon plukken. En niet te vergeten de heerlijke waterknolletjes kon snaaien..!. Gedurende de weg terug werd er veel gemopperd en de teneur was: ”Voor mij hoeft het niet meer..!” 

Na het dauwtrappen ging men ter kerke.

Al met al was het, hoe je het ook wendt of keert, een van die onvergetelijke gebeurtenissen in het leven van: “Het dertien kinderen tellende Vossennest”. 

Het jaar erop stelde vader Vos voor om weer een dauwtrapwandeltocht te maken en het lukte hem warempel om ons met heel veel geduld zo gek te krijgen mee te doen. Helaas voor papa kwamen we niet verder dan het einde van het Konijnenpad in het Goffertpark. Onder grote pret - papa lachte even hard mee - keerde we en waren na tien minuten weer thuis. 


* De ‘dauwtrap-traditie’ was voor wat de vosjes aangaat een bekeken zaak.

terug


REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: