Metamorfose

© copyright Cees de Vos, Digitale bewerking: Mark van Loon/Stichting Noviomagus.nl

Metamorfose

Tijdens een bezoekje aan mijn oudste zus in ’s Heerenhoek (Zeeland) kwam het boven water…!

Als opgroeiende jongen van 12 tot 17 jaar zat Cees vol fantasieën en handigheden en prutste wat af. Als zoveel jongens maakte ik een pijl en boog, een katapult, een fluitje van Vlierenhout of Fluitenkruid (tik bij YouTube “Fluitje maken”), reuze vliegers en heel bijzonder; een echt metalen pistool waarmee je kleine steentjes wel vier meter kon wegschieten…! Mijn hersenpan was immer actief.


AFN (Foto: Google)

Los van mijn knutselpraktijken was ik als kind al stapel op vele muziekuitvoeringen, zowel klassiek als populair. Tot diep in de nacht, terwijl de hele familie diep ter rusten lag, luisterde Cees naar de laatste tophits uitgezonden door de AFN – American Forces Network, een legerzender vanuit West-Duitsland en de zender Radio-Luxemburg.

Afgezien van de technische klusjes die ik van mijn moeder zo nu en dan opgelegd kreeg had ik ook zo mijn idee voor het aankleden en indelen van het interieur in onze beide woonkamers: de kleine eetkamer aan achterkant en de wat grotere zitkamer aan de straatzijde. Ook de keuken kreeg mijn aandacht.

Heb het een aantal keren geflikt..! De zaak was de hele operatie zo geruisloos als mogelijk uit te voeren, er sliepen boven op vier slaapkamers twaalf familieleden; vader, moeder en tien kinderen.

Terwijl de familie boven in dromenland menig avontuur beleefden liet Cees beneden in de beide woonkamers het hele interieur een “Metamorfose” ondergaan. De tafel in het midden van de kamer werd een kwartslag gedraaid en de twee ‘zetels’ van mijn ouders links en rechts van de kachels in de voor en achterkamer werden van plaats gewisseld. De schilderijen en foto’s aan de muur werden geruild met elkaar zodanig dat de afbeeldingen een wat ‘andere kijk’ op de kamer kregen. Het ‘theekastje’ en de ‘radiotafel’ kregen beide eveneens een andere plek in de voorkamer. De spiegels boven de twee kachels bleven op hun plaats, was te riskant voor me.

De bronzen Jezus hangend aan het diep zwarten kruis boven de voorkamerdeur met een “verdord palmtakje van jaren ervoor” boven het heilige hoofd bleef in vredige rust. Ik voorvoelde dat de hangende Christus niet nogmaals verhangen moest worden, het kon dan nog wel eens slecht met mij aflopen, zo diep gelovig was ik nog. Zelfs kreeg ik het idee dat de Heere Jezus vanaf het Heilige Kruis mij argwanend aankeek met een blik van: “Waag het niet !”


Het Christuskruisbeeld hangend boven de kamerdeur; jaren lang waakte het over ons vosjes.
Hangt nu in Enschede op de slaapkamer van † Wim Hermsen jr

“Wat Moeder mij gaf”

Moederdag, een feestdag. Voor veel mensen een dag van blijde maar ook van droevige herinneringen. Daarover kun je lezen in dit verhaal.

Het was in het jaar 1974 dat wij met onze vier kinderen terug kwamen uit Canada. We hadden daar drie jaar gewoond in verband met de studie van mijn man. In februari 1972 verhuisden mijn ouders van het adres Muntweg 504 naar een wat kleinere laagbouwhuis met als adres Tolhuis 30-18. Het ouderlijk huis bleef binnen de familie; mijn jongste zusje en haar man knapte het huis op en bleven er een aantal jaren wonen.

In het huis aan de Muntweg 504 is zoveel gebeurd, dertien kinderen werden er groot gebracht. De familieband bleef sterk en is nog steeds sterk! Mijn ouders bleven vanuit het Tolhuis regelmatig op bezoek komen bij hun dochter en haar man aan de Muntweg.

Moeder en ik, we spraken veel met elkaar. Op een dag zij ze: “Waar zou toch ons Kruisbeeld gebleven zijn?” Tijdens de verhuizing naar het Tolhuis in 1972 was het Kruisbeeld niet meegegaan. De een vond het te groot, de ander te lomp en een derde “uit de tijd”. Mama zei ik: “Mama, maak je geen zorgen, ik zal bij Ria gaan zoeken, ik vind het wel. En ja hoor, ik vond het op zolder tussen een hoop oude rommel. Wat zal mama blij zijn, ze was er zeer aan gehecht.

Mijn moeder vertelde mij eens dat ze het Kruisbeeld in 1929 als huwelijkscadeau van een mevrouw had gekregen. Ze was bij deze mevrouw “in betrekking” geweest als dienstmeisje. Het was een groot herenhuis aan begin van de Graafscheweg. Gezien vanaf het Keizer Karelplein aan de rechterzijde. De herenhuizen staan er nog. Zullen nu wel kantoren zijn..?

Mijn moeder zei dat ik het Kruis maar mee naar huis moest nemen. Thuis in Enschede nam ik mij voor het Kruisbeeld een centrale plaats in ons huis te geven. Maar al snel bleek dat er ook in ons huis geen goede plaats was, er hing al een kruis, het kruis dat we in 1955 als huwelijkscadeau kregen van de ouders van mijn man. Mama’s kruis verzeilde voorlopig naar onze slaapkamer, bovenop de klerenkast. “Dat zat mij op den duur niet lekker….!”

Op een dag sprak ik mijn zoon Wim erover aan. Ik haalde het Kruisbeeld van de kast en zei: “Kijk Wim, dit Kruisbeeld heb ik van mijn moeder gekregen, het moet nu toch eindelijk eens een mooie plaats in ons huis krijgen!” Wim (17 jaar…) haalde meteen een hamer en spijker uit de schuur en hing het Kruisbeeld op rechts naast de slaapkamerdeur. Wim: “Zo mama, als wij nu de trap opkomen om te gaan slapen kunnen we het Kruisbeeld elke avond zien hangen!” Ja, zo’n jongen was onze Wim. Mijn altijd steun en toeverlaat! Ik zeg met nadruk wás, want twee dagen erna nam de Schepper onze zoon en broertje door een fataal ongeluk tot zich.

Anderhalf jaar heb ik het volgehouden en het Kruisbeeld boven aan de trap laten hangen. Toen werd het mij te veel. En op een dag nam ik het van de muur en ging er mee naar Wim’s slaapkamer. Daar hangt het sinds die dag: “Moeders Kruisbeeld…, en zo is het goed…”

Coosje Hermsen-de Vos – Enschede

In ons kleine maar oergezellige keukentje viel weinig tot niets te verplaatsen of te wijzigen, enkel de inhoud van de zes houten keukenkastjes zou wat op orde gebracht kunnen worden, wat niet zo simpel was vanwege mogelijke rammelgeluiden in de nacht. In de drie lage kastjes stonden de potten en pannen en in de drie hangende de borden, schalen, kopjes en glazen. Het bestek stond binnen handbereik in een houten bakje op het aanrecht waarin in drie vakken verdeeld; de messen, de lepels en de vorken met een sierbekertje ernaast voor de theelepeltjes.


wandkoffiemolen
(Foto: Google)

Aan de rechterzijde van de drie hangende kastjes was de handmatige wandkoffiemolen bevestigd. Mijn lieve moeder zie ik in gedachte weer draaien aan die koffiemolen met haar blik op oneindig richting ons kleine schuurtje. Wat moet er op die momenten in haar leven tijdens het dagelijkse koffiemalen veel door haar heen zijn gegaan met betrekking tot de zorg die ze had over haar dertien en later elf kinderen: “Heb ik wel genoeg in huis voor het warme eten en hoe zit het met het brood en broodbeleg voor morgen enz….?”

Met de herindeling van de potten en pannen en schonen van de lage kastjes (waarvan een het aanrechtkastje met schoonmaakspullen als; soda, een pot groene vloeibare zeep, de afwasbak en meer… ) was ik snel klaar. Het ordenen van de bovenkastjes vergde meer arbeid en vooral verstilde aandacht. Om de borden groot en klein, de schalen, de kopjes en de glazen een voor mijn doen handige plaats in de kastjes terug te geven, was ik genoodzaakt het hele ‘servies’ (wat heet…!) uit de kastjes te nemen en alles een tijdelijke plek op het keukentafeltje te geven. Na het schoonmaken van de bodem van de kastjes kon het servies en de rest weer terug de kastjes in.

Alsof de duvel er mee speelde, mogelijk dat de borden te hoog of te slordig waren gerangschikt, of dat ik even niet goed bij de les of afgeleid was; uit het niets gleden plotsklaps een aantal borden als een waterval uit een der kastjes. Twee borden kon ik nog net op tijd grijpen, de rest flikkerde onder wild gekletter op de granieten vloer aan diggelen. Als versteend stond ik naar de scherven te kijken en richtte vervolgens mijn oorschelpen naar boven; er zou nu wel eens een familielid uit zijn droom ontwaakt kunnen zijn…? Miraculeus.., het bleef doodstil, mogelijk dat het lawaai een rol in de dromen van de vredige slapers had gekregen. De scherventroep waren snel opgeruimd. Ik vond het nu welletjes en ging alsnog ‘voldaan en wel’ te bedde.


Ab Goubitz - 1910-1997 (Foto: Google)

Terwijl de altijd weer energieke heer Ab Goubitz bij het krieken van de dag, met zijn stief kwartierke ochtendgymnastiek “ Goedemorgen luisteraars, staat u allen klaar” - En strek, en buig, en voor, en achter …, en stopt u maar..! ” via de radio een aantal figuren denkbeeldig voordeed met Arie Snoek aan de piano, was de verrassing beneden voor de familie compleet.

Mijn ouders vonden het aanvankelijk maar niks, konden er wel de grap van inzien. Mijn moeders reactie: “Dit is weer typisch iets voor Cees!”

De gebroken borden, die wij in “vele variaties uit verloren serviezen” in bezit hadden, heeft mijn lieve moeder nooit gemist.


Cees de Vos (1934) – maart 2012

terug


REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: